Leon Babiński



Leon Babiński (ur. 13 stycznia 1891 w Warszawie, zm. 11 stycznia 1973 w Szczecinie) – polski prawnik-cywilista, współorganizator polskiego sądownictwa w dwudziestoleciu międzywojennym, po II wojnie światowej związany z Politechniką Szczecińską.

Uczył się w warszawskim Gimnazjum im. gen. Chrzanowskiego (brał udział w strajkach szkolnych 1905–1907). Studiował prawo na Sorbonie w Paryżu i na Uniwersytecie Łomonosowa w Moskwie (1909–1913) (otrzymał tytuł kandydata nauki złoty medal) i odbył aplikację sądową i adwokacką (1913-1917). Był członkiem Stronnictwa Polityki Realnej w 1914 roku. W odpowiedzi na deklarację wodza naczelnego wojsk rosyjskich wielkiego księcia Mikołaja Mikołajewicza Romanowa z 14 sierpnia 1914 roku, podpisał telegram dziękczynny, głoszący m.in., że krew synów Polski, przelana łącznie z krwią synów Rosyi w walce ze wspólnym wrogiem, stanie się największą rekojmią nowego życia w pokoju i przyjaźni dwóch narodów słowiańskich. Od roku 1917 był sekretarzem Sądu Najwyższego. Był pracownikiem Rady Windykacji Strat Wojennych Tymczasowej Rady Stanu. W 1919 r. został zaangażowany do służby w MSZ; był m.in. delegatem rządu w Komisji Górnośląskiej.

Był wykładowcą w Szkole Nauk Politycznych i prawa międzynarodowego prywatnego na Wolnej Wszechnicy Polskie (od 1925 r. jako docent) oraz w Uniwersytecie Warszawskim (od 1927 r.). W latach 1921–1939 wykładał też prawo międzynarodowe i morskie w SGPiS (od 1938 r. jako profesor tytularny). Uczestniczył w tworzeniu międzynarodowego prawa morskiego i lotniczego. Był redaktorem tekstu konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad międzynarodowego przewozu lotniczego; w roku 1929 zorganizował w Warszawie międzynarodową konferencję, na której konwencja została uchwalona.

W latach II wojny światowej ukrywał się przed Niemcami na Podkarpaciu. Po wojnie pracował w Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz – od roku 1947 – w szczecińskim oddziale Akademii Handlowej w Poznaniu (później – Wyższa Szkoła Ekonomiczna, WSE). Pełnił tam funkcję zastępcy rektora (1947–1948), a następnie rektora (1948–1951). W latach 1955–1961 (od utworzenia Politechniki Szczecińskiej przez połączenie WSE ze Szkołą Inżynierską do emerytury) – pracował na Wydziale Inżynieryjno-Ekonomicznym Transportu PS.

Od roku 1947 był członkiem Instytutu Prawa Międzynarodowego w Gandawie. Należał m.in. do Międzynarodowego Stowarzyszenia Prawników z siedzibą w Paryżu i Gandawie. Był głównym organizatorem Szczecińskiego Towarzystwa Naukowego (STN) i jego prezesem w latach 1957–1970. Działał w Ekspozyturze Komisji Prawa Morskiego.

Źródło: Wikipedia